கவிதை.

You are currently browsing the archive for the கவிதை. category.

நீ மிச்சம்
விட்டு சென்ற
அந்த ரோஜாவுடன்
ஒற்றையாக நான்
அதே நதிக்கரையில்
இன்றும் காத்துக்கிடக்கின்றேன்.

போர்முனையில்
புதைந்துப் போனதாக
ஊர் பேசுகின்றது.
உண்மைதானா?
நீ என்னுள் வாழ்வதாக
சொன்னது,சிருங்காரா?

உன் இதழ் பதித்து
பூவின் இதழில் இட்ட
முத்தத்தின் வாசம்
கரையெல்லம், நீ என்றே
பரவிக்கிடக்கின்றது.

மீண்டும் வருவதாய் இருந்தால்
இன்றே வந்துவிடு.

மனிக்கட்டு நரம்புகள்
அறுபட்டு,  நதிக்கரையெல்லாம்
குருதியின் வாசம்.

நான் சுவாசிப்பது
இன்றே கடைசி.

எல்லையில்லா
கடலினுள் இறைத்தேட
காத்துக்கிடக்கும்
குருட்டு மீனின் தைரியத்துடன்
தினமும் தேடுகின்றேன்
உன்னை

காதல் அவ்வளவு
கொடியதா என்ன?

நீ தவறுகள் செய்யும்
பொழுதுகளிலெல்லாம்

எப்போதும் போல
இன்றும் மறந்து

என்னை உன் எச்சிலால்
நனைத்துவிட்டாய்

உன் நகங்களின்
இடுக்கினில்
வாழ்ந்துக் கிடப்பதுதான்
எவ்வளவு சுகம்.

நீ பார்க்கையில் தான்
பார்வை என்பதின்
அர்த்தமும்
பார்க்க வேண்டும்
என்ற தவிப்பும்
புரிய ஆரம்பித்தது

உன்னை கண்டதும்
தன் கைகளை
நீட்டி அழைக்கும்
அந்த பக்கத்து
வீட்டு குழந்தை போல

உன்னை நோக்கித்
தவழ்கின்றது மனசு.

*
சற்றுமுன் நிலவரம்
காதல் அலைகளை கடந்து
கரையை கடந்தது

உன் கண்கடலில் இருந்து.
என் மனக்கரைக்கு.

*
நான் தொலைய மறுத்த
அனைத்து தருணங்களையும்
உன் கண்கள் கொண்டு
துளைத்தெடுக்கின்றாய் நீ,

உன்னுள்
தொலைந்துப் போவேனோ
என்று என்னுள் ஒழிந்து
கொள்கிறது என் காதல்.

*
சண்டைக்காரியே!
பேசாதா உன்
இதழ்களும்
பேசுகின்ற கண்களும்

எனை தாக்கும்
ஆயுதங்கள்

காதல் நிலையத்தில்
வழக்குத் தொடுத்தேன்

அதற்கு தண்டனையாக
நீ அளிக்க வேண்டும்
என்க்கு 143 முத்தங்கள்.

சொற்ப இரண்டு
நாட்களிலேயே,
நாளை என்பது
நேற்று என்றாகி விடுகிறது
உலகத்திற்கு !

Page optimized by WP Minify WordPress Plugin

WordPress › Error

Sorry, you are not allowed to access this page.